Η Αναγέννηση της Δημοκρατίας, όπως τη βλέπει ένας απλός πολίτης.


Στο ομότιτλο άρθρο του Βήματος, μέρα που είναι (24 Ιουλίου), ψάχνω να βρώ αν το περιεχόμενο του άρθρου ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.. 

Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τις γραμμές, ανάμεσα και πίσω από αυτές, δυσκολεύομαι να βρώ πότε συνέβησαν όλα αυτά τα θαυμάσια πράγματα που περιγράφει το εν λόγω άρθρο και να εντοπίσω, 

α) ...ότι έχουμε καταφέρει, παρά τα όποια προβλήματα, να απολαμβάνουμε τα αγαθά της δημοκρατίας, κάτι που για τις προηγούμενες γενιές, ήταν ένα απραγματοποίητο όνειρο. 

Και τούτο γιατί αναδύεται επιτακτικό το ερώτημα: ποιά είναι τα αγαθά της Δημοκρατίας που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε, και δεν τα απολάμβαναν οι παλαιότεροι; Τί είδους αγαθά ήταν αυτά; ποιά ήταν η ζωή παλαιότερα;

Αυτό δεν είναι αλήθεια, και το ξέρουμε. Δεν είναι αλήθεια γιατί η “πολλή” δημοκρατία μας, πολλές φορές στη διάρκεια αυτής της 40ετίας, δεν μας ειδοποιούσε συχνά -πυκνά για το πότε θα σταματάει η λειτουργία των σχολείων, των νοσοκομείων, των συγκοινωνιών, της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας. Ευτυχώς δεν μας κόβανε το νερό τόσο συχνά. Θυμάμαι δημοκρατικές καταλήψεις σχολείων επειδή έσταζε μια βρύση στις τουαλέττες (του σχολείου των παιδιών μου), όπου το συμβούλιο δε δεχόταν έναν μπαμπά υδραυλικό να φτιάξει τη βρύση, γιατί αυτό ήταν κρατική υποχρέωση(!). Θυμάμαι μετεκπαιδευόμενη εκπαιδευτικό να αγανακτεί που της ζητούσαν τεκμήρια ότι υπέστη μετεκπαίδευση: “ακούς εκεί να μας εξετάζουν, ακούς εκεί να ξανακαθήσουμε στα θρανία!”Θυμάμαι συνδικαλιστές των λεωφορέιων που ξεβράκωσαν κάποιον, (κυριολεκτικά) με τιμωρητικό σκοπό- λόγω αντιθέσεως στις θέσεις- πάνω στη διαμαρτυρία τους! Θυμάμαι το δώσ' τα όλα”, θυμάμαι, δημοσιοποίηση του χρέους ιδιωτικών επιχειρήσεων (προβληματικές επιχειρήσεις) θυμάμαι και τί δεν θυμάμαι!

Σαν παλαιότερη, που μεγάλωσα με λιγότερη δημοκρατία, θυμάμαι πως κουβαλούσαμε (εκεί γύρω στο '59) όλα τα παιδιά - η κάθε σειρά θρανίων εκ περιτροπής- από ένα κουτσουράκι κάθε πρωί στο σχολειό μου, για να καίει η σόμπα και να ζεσταίνει τα ξυλιασμένα χεράκια μας. Θυμάμαι πως τ' απογεύματα, στο δημοτικό σχολείο, κάναμε χειροτεχνία, ωδική, γυμναστική, και κηπουρική, περιποιούμενοι τον κήπο του σχολείου μας που ήταν όνειρο σχηματισμού ανθισμένων συστοιχιών ποικιλίας φυτών. Εκεί μαθαίναμε τη φύση, τα φυτά και την περιποίησή τους. Έτσι μάθαμε να καθαρίζουμε τις αυλές και τους κήπους μας, ενώ σήμερα θέλουμε αλλοδαπό “συνεργάτη” για να σκουπίσει τις αυλές μας, όταν πηγαίνουμε για διακοπές το καλοκαίρι στο χωριό μας. Μάθαμε να κεντάμε και συνεπώς να ράβουμε και τα στριφώματά μας και όχι να θέλουμε 10 ευρώ για ένα στρίφωμα παντελονιού. Θυμάμαι ανθρώπους που δεν μετάνιωσαν για ό,τι πίστευαν, οι οποίοι ήταν σεβαστοί για το ήθος και το φρόνημα ελευθερίας που τους διέπνεε, και απολάμβαναν σε κοινωνικό επίπεδο υποστήριξη και τιμή, ενώ η εξουσία τους είχε γραμμένους και κυνηγημένους. Θυμάμαι και “ανένδοτους” τσαμπουκάδες που σφάζανε για το γούστο τους και που παίρνανε τη γυναίκα του άλλου. 

Ε! λοιπόν η δημοκρατία δεν έχει αγαθά, υλικά αγαθά. Η δημοκρατία παρέχει δυνατότητες και ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες να αναπτύξουν όλες τους τις δυνατότητες. Η δημοκρατία έχει κανόνες λειτουργίας και σεβασμό στους θεσμούς, από πλευράς όλων. Η δημοκρατία έχει ισονομία όλων των πολιτών. Έχει κανόνα της την ακεραιότητα, και την επιτίμηση των φαύλων.

Το άλλο που προσπαθώ να επιβεβαιώσω, με βάση τα γραφόμενα στο άρθρο, είναι ότι 

β) οι τέσσερις αυτές δεκαετίες ήταν οι πιο ήρεμες, οι πιο σταθερές, οι πιο αποδοτικές από τη σύσταση του ελληνικού κράτους. Φυσικά δεν ήταν ανέφελες (...) Και ακραίες πολιτικές συγκρούσεις υπήρξαν και λάθη πολλά έγιναν και οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες δεν εξαλείφθηκαν. Η τελική αποτίμηση όμως δεν μπορεί παρά να είναι θετική...

Εδώ, εννοείται προφανώς ότι δεν είχαμε ακυβερνησία. Είχαμε διαρκώς μια κυβέρνηση και μάλιστα ισχυρή. Μονοκομματική.Οι αντιπαλότητες για την εξουσία ασφαλώς και υπήρχαν, γι' αυτό και κάθε κόμμα που ανερχόταν στην εξουσία φρόντιζε να δημιουργεί τις στρατιές των χρηματιζομένων πελατών του ώστε να σταθεροποιεί το πολιτικό του “μέτωπο” και να εγκαθιστά στις δομές του κράτους, τους υποστηρικτές των προνομίων του, και τα προνόμια των υποστηρικτών του. Η ομολογία, ότι μέσα σε 40 ολόκληρα χρόνια δεν κατάφερε, η τόση πολλή δημοκρατία μας, να εξαλείψει τις ανισότητες είναι τραγική. Παρ' όλα αυτά η εφημερίδα κάνει θετικό ισοσκελισμό!

Είναι απορίας άξιο το συμπέρασμα. Δεν έχει στοιχειώδεις πράξεις υπολογισμού. Δεν έχει αριθμητική. Όλα αυτά τα συμπεραίνει χωρίς πρόσθεση των ατοπημάτων που διεπράχθησαν σε πολιτικό επίπεδο, χωρίς πολλαπλασιασμό των δυνατοτήτων που είχαμε ως κοινωνία λόγω του επιπέδου μόρφωσης και εκπαίδευσης του πληθυσμού - που μεταπολεμικά είναι τόσο υψηλό ώστε πια δεν είναι διαχειρίσιμο- χωρίς διαίρεση και αναλογισμό των ευθυνών των δημοσίων υπολόγων για τις ζημίες και τις απώλειες της Πολιτείας και συνεπώς των ίδιων των πολιτών, χωρίς αφαίρεση του αναποτελεσματικού οφιτσίου. Ίσως το συμπέρασμα αυτό εξάγεται χωρίς επίγνωση. Ή μήπως όχι; Ή μήπως, κάτι θέλει να πεί ....ο ποιητής; Αλλά τί;

Το τρίτο που προσπαθώ να καταλάβω στο βάθος και την ουσία του άρθρου είναι τούτο:

γ) “Γιατί η οικονομική και κοινωνική κρίση των τελευταίων χρόνων,έφερε δυστυχώς στην επιφάνεια συσσωρευμένες, όλες τις παθογένειες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Με αυτονόητη ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών που υποταγμένες στον λαϊκισμό, δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν τις αλλαγές που είχαν συντελεστεί και στην Ελλάδα και στον κόσμο αυτή την περίοδο. Με αποτέλεσμα να βιώνουμε σήμερα την απαξίωση της πολιτικής και την άρνηση των πολιτών για κάθε μορφή συμμετοχικής δράσης. Αλλά και με μια πιο ακραία συνέπεια, η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, να επιτρέπει την είσοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή ενός νεοναζιστικού μορφώματος”

Εδώ, στην προσπάθεια θετικού ισοσκελισμού, ούτε λίγο ούτε πολύ, φαίνεται ότι το κακό έγινε στη χώρα επειδή οι πολιτικοί, μας έκαναν τη χάρη να υποκύπτουν στα αιτήματά μας!. Και αποσιωπάται ότι οι πολιτικοί εξεμαύλιζαν και εξαγόραζαν συνειδήσεις, προκειμένου να χτίσουν τα φρούρια διαιώνισης της διατήρησής τους στην εξουσία και στη χλιδή. Η μόνη αλλαγή που είχε γίνει στην Ελλάδα του μόχθου, του ηρωϊσμού, της πίστης, της τιμής και του φιλότιμου, ήταν η εισαγωγή -σε επίπεδο λαϊκής συνείδησης- της άμεσης απολαυής με ήσσονα προσπάθεια, ο συντεχνιασμός, η μίζα, η οικογενειοκρατία, η ευνοιοκρατία, οι τυπικές σπουδές, η κατάργηση της παρουσίας στο πανεπιστημιακό μάθημα, η απονομή του τίτλου του φοιτητή και η μηδέποτε αφαίρεσή του. Ναί, τον άλλο κόσμο τον αντιλαμβανόμασταν, όλα αυτά τα 40 χρόνια, ως ιερό είδωλο, που ενώπιόν του θα έπρεπε να υποκλινόμαστε γιατί “τί θα λένε οι ξένοι”. Ποτέ δεν είδαν οι ταγοί μας “τον κόσμο” (τις άλλες κοινωνίες), ως έναυσμα για να τον “υπερβούν”, να τον καταλάβουν σε βάθος, στην ουσία του και να προσθέσουν τη δική τους μεταβολική ουσία, ιδέα, όραμα και δημιουργική πνοή, και να μπολιάσουν την Ελλάδα με κάθε τι καινούργιο, καλύτερο από όπως αυτό γεννήθηκε αλλού.

Είναι κατάντια για μας να βρισκόμαστε στην ανάγκη να πουλάμε ό,τι 'έχουμε (τα οποία πολεμήσαμε για να ξαναγίνουν δικά μας, μετά από μισή χιλιετία υποταγής!), να υποκλινόμαστε σε οικονομικούς και πολιτικούς εταίρους -που μας αρπάζουν την πρώτη νύχτα του γάμου μας, τον ήλιο μας και τη θάλασσά μας, τα νερά, τα φαράγγια μας- και να γινόμαστε ο σκουπιδότοπος του πλανήτη που πετάνε τα άπλυτά τους οι κερδοσκόποι.

Χρειαζόμασταν άραγε ηγεσίες γι' αυτό; Δεν θα αρκούσε ανοργανωσιά, αμορφωσιά, εγωϊσμός, ατομισμός, ή σπήλαια για διαβίωση; Γιατί να ζήσει εδώ ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Θαλής, ο Ηράκλειτος, ο Όμηρος; Για να μας μισούν οι άλλοι που δεν μπορούν να πούν κάτι καινούργιο, χωρίς εμείς να τους έχουμε καν ακούσει; 

Η αηδία που έχει καταλάβει μεγάλο μέρος των πολιτών για την πολιτική, έχει τη βάση της στην ψεύτικη εικόνα που εκπέμπουν οι πολιτικοί μας. Άλλα λένε, άλλα εννοούν, άλλα μεθοδεύουν. Γι' αυτό δεν έχουν το αποτέλεσμα που διακηρύσσουν. 

Η αντίδραση στην παρακμή δεν είναι φασισμός. Φασισμός είναι όταν δεν μπορείς να δημιουργήσεις γιατί κάποιος έρχεται και σου κόβει το χέρι, ή σου σπάει το κεφάλι. Γιατί καποιος σου καίει το σπίτι και σου σφάζει τα παιδιά. 

Η μεγάλη μου απορία εκπορεύεται από τούτο το λόγο:

δ) Η ελληνική δημοκρατία έχει απόλυτη ανάγκη να ανανεώσει τους θεσμούς με τους οποίους πορεύτηκε αυτά τα 40 χρόνια. Χωρίς καταναγκασμούς και έξωθεν παρεμβάσεις, οφείλουμε προχωρήσουμε όλες εκείνες τις αλλαγές που θα μας επιτρέψουν, όχι μόνο να βγούμε από την κρίση, αλλά να δημιουργήσουμε το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, που θα επιτρέπει σε όλους τους πολίτες χωρίς διακρίσεις, να βλέπουν το μέλλον με όλο και μεγαλύτερη αισιοδοξία.

Τί θλιβερό, μετά από ένα θετικό ισοσκελισμό στα κατορθώματα της δημοκρατίας μας να πρέπει να ανανεώσουμε αυτούς τους θαυματουργούς θεσμούς! Και μόνοι μας, (επιτέλους! ας πετάξουμε στη θάλασσα την τρόϊκα των εταίρων και δανειστών μας) να αποφασίσουμε να δικάσουμε τους κλέφτες του δημοσίου χρήματος και να τα πάρουμε πίσω όσα οικειοποιήθηκαν αυτοί, και σα βιαστές, παιδεραστές και ειδεχθείς εγκληματίες να αναρτήσουμε τις φάτσες τους παντού, για να τους αποφεύγουν παιδιά κι ενήλικες, σώφρονες και έντιμοι πολίτες και ιδεολόγοι με σεβασμό στη ζωή, το λόγο και το πρόσωπο του άλλου (γιατί αλλιώς δεν είναι ιδεολόγοι). 

Αλήθεια, τώρα έγινε αντιληπτό ότι αυτό (δηλαδή το: να δημιουργήσουμε το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, που θα επιτρέπει σε όλους τους πολίτες χωρίς διακρίσεις, να βλέπουν το μέλλον με όλο και μεγαλύτερη αισιοδοξία) έπρεπε και πρέπει πάντα και παντού να είναι το μέλημα της Πολιτείας; Αν αυτό, δεν το είχαν αντιληφθεί οι πολιτικοί μας εδώ και σαράντα ολόκληρα χρόνια, μετά από ένα -δυο παγκόσμιους πολέμους, μετά τη σφαγή και την κατάληψη της Κύπρου και μετά από μια χούντα, τί ακριβώς είχαν καταλάβει; Γιατί ανέβηκαν στην εξουσία; Για να ανακατεύουν το χυλό;

'Ομως, τελικά, το σημαντικό και κορυφαίο που εντόπισα στο σχολιαζόμενο άρθρο, είναι τούτο το όραμα: 

ε) Είναι ευθύνη και υποχρέωση του πολιτικού συστήματος, να αφήσει στην άκρη τις αμαρτίες του παρελθόντος, τις δημαγωγίες, τους λαϊκισμούς, την ακραία αντιπαλότητα και τις πελατειακές νοοτροπίες και να συμβάλλει στην ανανέωση των θεσμών και στην οικοδόμηση μιας μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής, που θα υπηρετεί το συλλογικό και όχι το κομματικό συμφέρον. Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας, τα λάθη της μεταπολίτευσης και να αξιοποιήσουμε τα πιο δημιουργικά, τα πιο αποτελεσματικά για την κοινωνική και οικονομική πρόοδο, δημοκρατικά κεκτημένα της.

Η κατάληξη του άρθρου είναι τραγική. Γιατί εισηγείται “το πολιτικό σύστημα να βελτιώσει το πολιτικό σύστημα.” 

Η συνταγή αυτή δυστυχώς δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα. Διότι το σύστημα δεν μπορεί να αυτο-ιαθεί. 

Το σύστημα θα πρέπει να αλλάξει. Θα πρέπει να εμπλουτιστεί με νέες ιδέες, μεθόδους, ελέγχους, στόχους, προσωπικό, βραβεία κι επιτίμια.

Είναι δύσκολο, να αποκτήσουμε εθνική πολιτική, γιατί είναι αργά. Γιατί απεμπολήσαμε τον εθνικό μας χαρακτήρα, αφελληνίσαμε τα παιδιά μας, γελοιοποιήσαμε την ιστορία μας, και επιβραβεύσαμε τους γελωτοποιούς. Αλλά τουλάχιστον ας γίνουμε μια καλή επιχείρηση. Αυτή θα πρέπει να έχει αφεντικό, προσωπικό, παραγωγή, πελάτες, στόχο, λειτουργία, αλληλεγγύη, και άλλα πολλά. 

Και αν επιβιώσει, θα θέλει να παραδώσει στους επόμενους και την ιστορία της.

Ελένη Αθανασούλη

Πηγή: http://www.logiosermis.net/2014/07/blog-post_420.html#ixzz38bGSYsDn
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Blogger Tricks

Νεκρή ζώνη η μισή Γάζα, ξυπνούν μνήμες απο την Νάκμπα...


Ο ισραηλινός στρατός έχει επεκτείνει τη «νεκρή ζώνη» ασφαλείας στο 43% του συνολικού εδάφους της Γάζας και, σύμφωνα με την UNRWA, έχει θέσει σε ισχύ διαταγές καθολικής εκκένωσης για μεγάλα τμήματα στη βόρεια, κεντρική και νότια Γάζα.

Tό Σάββατο εξέδωσε προειδοποίηση ότι όσοι παραμείνουν στις περιοχές αυτές μετά το πέρας της 12ωρης ανθρωπιστικής εκεχειρίας «θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους», καθώς ο στρατός αναμένεται να εξαπολύσει εκ νέου βαριά επίθεση και θα αντιμετωπίσει όσους αμάχους παραμείνουν εκεί ως μαχητές.

Η προειδοποίηση εκδόθηκε την ώρα που χιλιάδες εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι, με την ευκαιρία της 12ωρης ανθρωπιστικής εκεχειρίας, επέστρεφαν στα κατεστραμμένα σπίτια τους για να δουν τις ζημιές και να πάρουν ό,τι σώζεται. Ο ισραηλινός στρατός εξέδωσε το Σάββατο προειδοποίηση καλώντας τους να μην επιστρέψουν σε αυτά, τονίζοντας ότι αν το κάνουν ο στρατός δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει βία εις βάρος τους μετά το πέρας της εκεχειρίας. Ο αραβόφωνος εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού Avichay Adraee ανακοίνωσε ότι όσοι παραμείνουν στη γειτονιά μετά το πέρας της εκεχειρίας «θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους», καθώς ο στρατός αναμένεται να εξαπολύσει εκ νέου βαριά επίθεση.

Ωστόσο πολλοί κάτοικοι της Γάζας δεν έχουν πλέον που να πάνε, αφού το Ισραήλ έχει επεκτείνει τη «νεκρή ζώνη» ασφαλείας στο 43% του συνολικού εδάφους της Γάζας και διαταγές καθολικής εκκένωσης έχουν εκδοθεί για μεγάλα τμήματα στη βόρεια, κεντρική και νότια Γάζα, σύμφωνα με την Υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA). Πάνω από 100.000 άνθρωποι κατέφυγαν σε καταφύγια του ΟΗΕ, αλλά και ορισμένα απ’ αυτά βομβαρδίστηκαν, παρά το γεγονός ότι οι συντεταγμένες τους είχαν δοθεί επισήμως στις ισραηλινές αρχές.


Σοκ στη Σουτζάγια – Μνήμες Νάκμπα

Σαν να είχαν χτυπηθεί από σεισμό, αχανή τμήματα της γειτονιάς Σουτζάγια στην ανατολική πλευρά της Πόλης της Γάζας έχουν μετατραπεί σε συντρίμμια, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός των πτωμάτων που έχουν θαφτεί από κάτω. Μόνο μέχρι τις 2μμ οι ιατρικές ομάδες είχαν ήδη ανασύρει 85 πτώματα από τα συντρίμμια. Υπενθυμίζεται ότι η Σουτζάγια βομβαρδίστηκε την περασμένη Κυριακή και είχαν ήδη βρεθεί εκεί 70 νεκροί, στην πλειονότητά τους άμαχοι, αλλά οι προσπάθειες ανάσυρσης των νεκρών ήταν αδύνατες λόγω της συνεχιζόμενης επίθεσης. Το ιατρικό προσωπικό είχε αποκαλέσει την επίθεση στη Σουτζάγια απροκάλυπτη σφαγή και μακελειό.


Με την έναρξη της 12ωρης εκεχειρίας το Σάββατο, οι επιζώντες άρχισαν να βγαίνουν από τα σπίτια τους για να επιθεωρήσουν τι έχει απομείνει όρθιο στη γειτονιά, ενώ όσοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους επέστρεφαν με προσοχή για να δουν τι έχουν απογίνει.

Σοκαρισμένοι από το βομβαρδισμό οι κάτοικοι περιδιάβαιναν τη γειτονιά κι ένας απ’ αυτούς δήλωσε στο Μαάν ότι όσοι επιστρέφουν «δεν μπορούν να βρουν ούτε την τοποθεσία όπου βρίσκονταν άλλοτε τα σπίτια τους». Ο Yasser Hamdiyya, που έχασε τέσσερα μέλη της οικογένειάς του στην επίθεση, ήρθε να ελέγξει το 4όροφο σπίτι του στη Σουτζάγια. Είπε στο Μαάν ότι το οίκημα στέγαζε 22 ανθρώπους, αλλά επιστρέφοντας βρήκε μόνο έναν σωρό από πέτρες. Τουλάχιστον άλλα 20 γειτονικά κτίρια έχουν επίσης ισοπεδωθεί, πρόσθεσε.


Άλλοι ήταν αδύνατον να φτάσουν μέχρι τα σπίτια τους, επειδή τανκς του ισραηλινού στρατού ήταν ακροβολισμένα σε όλη την περιοχή, μπλοκάροντας τις κύριες πύλες εισόδου, καθώς προετοιμάζονταν να επανεκκινήσουν την επίθεση μετά το πέρας της εκεχειρίας στις 8μμ.



«Μοιάζει σαν ένα τσουνάμι να άλλαξε τη γεωγραφία της Σουτζάγια» δήλωσε ο Abu Omar ενώ στεκόταν μπροστά στα συντρίμμια της οικογενειακής κατοικίας των Hamdiyya. «Υπήρχαν δρόμοι και οικιστικά τετράγωνα σ’ αυτήν την περιοχή, αλλά τώρα έχουν μετατραπεί σε μια σωρό από πέτρες». Όταν μίλησε με το Μαάν, ο άνθρωπος περίμενε ελπίζοντας ότι σύντομα θα μπορέσει να επισκεφτεί τα συντρίμμια του δικού του σπιτιού, που το είχε εγκαταλείψει τέσσερις μέρες νωρίτερα. Το σπίτι βρισκόταν στο ανατολικό άκρο της αλ-Μανσούρα και φοβόταν να επιστρέψει ακόμα επειδή τανκς του ισραηλινού στρατού ήταν σταθμευμένα μπροστά στα ερείπια που άλλοτε ήταν η κατοικία του.

Τουλάχιστον 120.000 Παλαιστίνιοι έχουν εκτοπιστεί διαρκούσης της τωρινής επίθεσης. Επειδή όλα τα σύνορα είναι κλειστά όμως, η μεγάλη πλειονότητα έχει προστρέξει σε καταφύγια του ΟΗΕ σε ζώνες πιο μακριά από το επίκεντρο των επιθέσεων. Και αυτοί οι πρόσφυγες ωστόσο δεν είναι κατ’ ανάγκη πιο ασφαλείς. Την Τετάρτη ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε καταφύγιο του ΟΗΕ στη Μπεΐτ Χανούν, σκοτώνοντας τουλάχιστον 17 ανθρώπους.

Φόβοι για νέα Νάκμπα

Πολλοί συνέκριναν την εν εξελίξει επίθεση στη Γάζα με τη Νάκμπα [Καταστροφή] του 1948, όταν 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους που βρίσκονταν στις περιοχές που αποτέλεσαν το μετέπειτα Ισραήλ. Περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους της Γάζας είναι πρόσφυγες της Νάκμπα, απόγονοι εκείνων που στερήθηκαν τα εδάφη τους από το Ισραήλ. Έχοντας χαραγμένα στη μνήμη τους τα γεγονότα της Νάκμπα κι έχοντας επίγνωση της άρνησης του Ισραήλ να αναγνωρίσει το δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων, οι κάτοικοι έλεγαν στο Μαάν ότι φοβούνται για το ποιες μπορεί να είναι οι προθέσεις του Ισραήλ κι έπαιρναν μαζί τους καθώς έφευγαν όσες περισσότερες κουβέρτες μπορούσαν.



Πηγή: http://www.logiosermis.net/2014/07/blog-post_804.html#ixzz38s6hSn5F
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »


Edward Snowden: "Πήραν την ιδιωτική σας ζωή και τώρα έρχονται και για την ανωνυμία σας"


Ήταν 13:00 το περασμένο Σάββατο και ο Edward Snowden ήταν έτοιμος για την σύνδεση/μετάδοση.

Ακροατήριό του ήταν το πλήθος στο συνέδριο Hackers On Planet Earth (H.O.P.E.X), μια ομάδα ανθρώπων που κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να τους μπερδέψει με τους συμμετέχοντες σε κάποια πολιτική συγκέντρωση.


Μέσα σε μια θάλασσα από τα μαύρα ρούχα υπήρχαν και πολλές άλλες αντισυμβατικές δηλώσεις περί μόδας: μωβ φουλάρια και παντελόνια μπαλόνι, και σκωτσέζικες φούστες ταρτάν και λευκές στολές και πράσινα μαλλιά. Ο μόνος άνθρωπος μέσα σε ένα κοστούμι και με γραβάτα έφερε ένα ζευγάρι από τηλέφωνα σκοτεινής προέλευσης. Ακόμη και οι παρόντες ομοσπονδιακοί πράκτορες είχαν βρει έναν τρόπο να διεισδύσουν σε αυτό το πλήθος με τους EFF τύπους και τους μάγκες με τις λευκές ράστα κοτσίδες (dreadlocks).

Αλλά η πολιτική υπήρχε αιωρούμενη στον αέρα, όπως ασφαλώς και το ισχυρό 10 megabits ασύρματο internet μικροκυμάτων που είχε χακαριστεί από κοινού με τους διοργανωτές.

Στο ασανσέρ για το ρετιρέ του Hotel Pennsylvania, μια μικρή τηλεόραση έπαιζε τα τελευταία νέα από το θέμα με το αεροπλάνο της Malaysian Airlines που κατέρριψαν πάνω από την Ουκρανία. Ένας συμμετέχων είπε: “Τι λέτε για την είδηση ότι ο Edward Snowden πρόκειται να εκφωνήσει ομιλία στο συνέδριο χάκερ;”

Το υπονοούμενο του ήταν σαφές: να περιμένετε από τους συντηρητικούς χαρτογιακάδες (Dingbats) που αποκαλούν τον Snowden προδότη, να ανακαλύψουν ότι τώρα μιλάει με μια ομάδα ανθρώπων με τη δύναμη να το κάνουν ξανά, μαζί και με άλλα πράγματα, επίσης.

Ο Snowden ο ίδιος ήταν πιο συγκρατημένος. Ως ένα σημείο, ο Snowden παραδέχθηκε ότι, είχε αιφνιδιαστεί όταν ο Glenn Greenwald τον αποκάλεσε “ένας ριζοσπάστης” (“a radical”). Παράλληλα με τις παρατηρήσεις του για τον καταγγέλλοντα των Pentagon Papers, Daniel Ellsberg, ο Snowden μίλησε για την επιτακτική ανάγκη για το σχεδιασμό καλύτερης εποπτείας για το ασφαλές λογισμικό, και το να κάνουμε την κρυπτογράφηση περισσότερο πανταχού παρούσα. Μίλησε για την ανάγκη να δημιουργηθούν περισσότερες μη συμβατικές επικοινωνίες, οι οποίες θα επιτρέπουν στους ανθρώπους να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, χωρίς να είναι ταυτόχρονα και “ανοιχτά βιβλία” στην τεχνολογία παρακολούθησης και έτσι να γίνουν οι καταγγελίες των δυσλειτουργιών και η ερευνητική δημοσιογραφία λιγότερο επικίνδυνα.

Η ομιλία του Snowden “A Conversation with Edward Snowden at HOPE X”, διάρκειας 01:27:09:

Εκμεταλλευόμενος το διαβασμένο σε θέματα υπολογιστών κοινό του, η γλώσσα του Snowden ήταν πιο ξερή και τεχνολογική (nuts-and-bolts) σε στυλ από ότι σε άλλες πιο γενικής ακροαματικότητας στα μέσα ενημέρωσης εμφανίσεις του. Έκανε αναφορές στο Github και στο StackExchange, ακόμη απευθύνθηκε και προς τα άτομα που ήταν κοινό και που είχαν σταλεί από την NSA. Μεταφορές και παρομοιώσεις για τους υπολογιστές περιέχονταν μέσα στις φράσεις του, οι οποίες επικεντρώθηκαν στους τρόπους που οι χάκερ θα μπορούσαν να βοηθήσουν στις μεθόδους κώδικα για την αμφισβήτηση του κράτους παρακολούθησης.

“Αλλά όταν το κοιτάμε συνολικά... η κυβέρνηση έχει αναπτύξει μια αλυσίδα εκμετάλλευσης που της παρέχει τον βασικό κωδικό (root password) για το Σύνταγμά μας. Έχουν ξεφύγει από το sandbox της δημοκρατίας μας και έχουν ξεκινήσει ουσιαστικά να το χρησιμοποιούν για να αλλάξουν την βασική νομοθεσία για τα δικαιώματά μας, χωρίς εμείς να το βλέπουμε. Πηγαίνουμε στο, “Τι λέει η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων;” και το rootkit μας λέει πως η Τέταρτη Τροποποίηση είναι ακόμα εκεί. Αλλά στην πραγματικότητα έχει φύγει. Κάτι εντελώς διαφορετικό συμβαίνει στο παρασκήνιο και εμείς δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε να γίνεται”.

Το κοινό ανταποκρίθηκε θετικά. Όταν Snowden έκανε ένα αστείο για τα LOLcats ή όταν αναφέρθηκε στο φωτοτυπικό μηχάνημα που χρησιμοποιήθηκε από τον πληροφοριοδότη τωνPentagon Papers, τον Daniel Ellsberg ως "δεν είναι... μια εφαρμογή δολοφόνος (not…a killer app)”, το πλήθος βρυχήθηκε.

Παρόλα αυτά, ανεξάρτητα από την προέλευση και τις διασυνδέσεις του, ο Snowden δεν ήρθε στο ακροατήριό του ως ένας ομότιμος τους. Ήρθε ως ένας προφήτης. Το ευαγγέλιο του ήταν η ελευθερία και η ανωνυμία και η προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ασφάλειας. Όταν συνόψισε τις παρατηρήσεις του, προσπάθησε χαρακτηριστικά να αποστασιοποιήσει τα θέματα από τη δική του ταυτότητα, δίνοντας έμφαση πάνω στα σπασμένα συστήματα (broken systems) που έχει εκθέσει.

“Είτε είμαι ένας καλός άνθρωπος, είτε είμαι κακός, είτε ήρωας, το αν είμαι προδότης ή όχι, κανένα από αυτά δεν έχει σημασία”, είπε. “Επικρίνετε με. Μισήστε με. Αλλά να σκεφτείτε για αυτό που έχει σημασία σε αυτά τα ζητήματα. Έτσι; Σκεφτείτε το σε τι κόσμο θέλετε να ζήσετε. Στη συνέχεια, γίνετε μέρος αυτού και στο να τον χτίσετε”.

Ένας συνάδελφος δημοσιογράφος αναφέρονταν αργότερα σε αυτό ως, η “στιγμή του Ιησού” για τον Snowden. Και πράγματι, σαν μια απόκοσμη οντότητα, τη στιγμή που το παράθυρο του Google Hangout έκλεισε, ο Snowden είχε φύγει. Ήταν πάλι πίσω στη μοναστική του ζωή στη Μόσχα, με τα ramen noodles και τα γυαλιά ηλίου, με την πεποίθηση ότι είχε κάνει το σωστό πράγμα και με τον συνεχιζόμενο σκοπό του ως το πρόσωπο ενός παγκόσμιου κινήματος.

Όλοι οι υπόλοιποι απομείναμε πίσω εδώ στη γη, για να ανταλλάσσουμε χειραψίες και να φλυαρούμε περαιτέρω στην συζήτηση.

Και οι άνθρωποι άρχισαν να πεινούν. Η συζήτηση, η οποία επρόκειτο να διαρκέσει από τις 1 έως τις 3μμ. είχε τραβήξει μέχρι τις 4μμ. Στη συνέχεια, οι άνθρωποι διασκορπίστηκαν ανάμεσα σε ασήμαντες επιλογές τροφών στον σταθμό Penn. Η πρώτη αντίδραση για τη συζήτηση που άκουσα ήταν σε ένα τέτοιο deli, μισό τετράγωνο μακριά. Μια γυναίκα που φορούσε ένα σήμα του συνεδρίου έλεγε στον σύντροφό της να μην αισθάνονται και πολύ άσχημα που αγόραζαν από το εν λόγω salad bar, διότι, o “Edward Snowden λέει: 'δεν το μετανιώνω' (no regrets)”.

Επιστροφή στο συνέδριο, όταν ζήτησα από τους δύο άντρες εθελοντές ασφάλειας που βρίσκονταν έξω από το ασανσέρ, τι σκέφτονται για όλα αυτά, μου είπαν ότι δεν το είχαν πράγματι παρακολουθήσει. “Θα είναι στο YouTube”, μου είπε ο ένας. “Τα πόδια μου πονάνε”, μου είπε ο άλλος.

Στο ασανσέρ, μια γυναίκα από την Αυστραλία παρατήρησε ότι, “Είναι εκπληκτικά καλά 'γυαλισμένος' αυτές τις μέρες”, και αναφέρονται σε αυτόν (τον Snowden) μιλώντας για τις “ατάκες” του, αλλά στο τέλος, είπε ότι, η ομιλία του ήταν “εμπνευστική”. Άλλοι στο ασανσέρ, κούνησαν το κεφάλι συμφωνώντας ότι όντως είχε εμπνεύσει.

Δεν υπήρχε καμία διαφωνία εκεί. Ανάμεσα στα συνέδρια για χάκερ, το HOPE, 20 ετών πλέον, είναι γνωστό για την πολιτική κλίση του και ο Edward Snowden είναι ίσως το πιο διάσημο πολιτικό πρόσωπο-εικόνα στην ιστορία του hacking. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι του Snowden. Τον αγαπούσαν. Το συνέδριο ανέφερε μια τεράστια άνοδο στην κίνηση στο διαδίκτυο κατά την διάρκεια της ομιλίας του Snowden, ένα μεγάλο μέρος αυτής της κίνησης οφείλεται στο livestream προς περίπου 10.000 θεατές σε όλο τον κόσμο.

Αλλά παραδόξως, οι άνθρωποι δεν μιλούσαν για τον Snowden όσο θα περίμενα να μιλούν. Πολλά από αυτά, βέβαια, ήταν επειδή όλοι ήδη ήξεραν το τι θα έλεγε, σε τι θα αναφέρονταν ο Snowden σχετικά.

Αλλά ήξερα ότι το θέμα της παρακολούθησης είναι ένα μεγάλο θέμα στην κοινότητα των hacker. Μόλις μια μέρα πριν είχα δει μια βροντόφωνη αντιπαράθεση για το θέμα του ελέγχου των ιδιωτικών εταιρειών πάνω στα δεδομένα μας. Αλλά για μια στιγμή, στον απόηχο της ομιλίας του Snowden, φάνηκε ότι δεν υπήρχαν και πολλά περισσότερα να πούμε.

“Δεν είμαι οπαδός του Edward Snowden”, είπε ο Steve Rambam, ένας ιδιωτικός ερευνητής που εργάζεται στην εύρεση εξαφανισμένων ανθρώπων και φυγάδων, προς το πλήθος από ένα πάνελ εκείνο το βράδυ. “Αλλά αν ανησυχείτε για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ... έχουν αναθέσει την εισβολή στην ιδιωτική μας ζωή σε ιδιωτικές εταιρείες”.

Έδειξε σε μια σειρά από διαφάνειες τις επιδρομές στην ιδιωτική μας ζωής που διενεργούν οι ιδιωτικές εταιρείες όπως η Google (“η Google κάνει ότι διάολο θέλει. Είναι μια φιλάργυρη, αρπακτική, καπιταλιστική επιχείρηση, ενός τέτοιου είδους που δεν έχει υπάρξει άλλη από τότε που ξεκίνησε ο σιδηρόδρομος”) και το Facebook (“το Facebook δεν σας γουστάρει. Το Facebook δεν νοιάζεται για σένα. Το Facebook έχει περιφρόνηση για σένα”).

“Αν είσαι αναστατωμένος για τα μεταδεδομένα της NSA”, είπε ο Rambam, “θα πρέπει να βρεθείς σε κατάσταση αλλοφροσύνης για την Google, το Facebook και το Twitter”. Συνέχισε τονίζοντας ότι τα περισσότερα από τα στοιχεία που έχουν για τον καθένα από εμάς και από όλον το κόσμο, τα έχουν επειδή τους τα έχουμε δώσει εθελοντικά εμείς οι ίδιοι.

Στη διάλεξή του, με τίτλο “You’ve Lost Privacy, Now They’re Taking Anonymity (aka Whistleblowing is Dead – Get Over It)”, μίλησε με ζωντανούς αριθμούς και γεωγραφικές περιοχές. Είπε ότι κάθε φορά που θα περάσεις μια βόλτα εκεί γύρω από το Bryant Park, θα σε έχουν φωτογραφήσει 150 φορές και ότι μόνο το πέντε τοις εκατό του προσώπου κάποιου είναι αρκετό για να μπορέσει το λογισμικό αναγνώρισης προσώπου να βρει ποιος είναι. Το εν λόγω λογισμικό είναι σε θέση να καλέσει (αφού έχει πρόσβαση) αμέσως ένα προφίλ που να περιλαμβάνει όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά για αυτόν που “αναγνώρισε”, και το προφίλ αυτό περιέχει όλες τις πληροφορίες που κυκλοφόρησαν εθελοντικά από τον ίδιο τον “αναγνωρισμένο” σε κοινωνικά δίκτυα ή ακουσίως έχουν συλλεχθεί από τις big data.

Σε μια στιγμή, ο καθένας με πρόσβαση στην κατάλληλη τεχνολογία θα μπορούσε να γνωρίζει το όνομά μου, όπου κι αν είχα πάει, με όποιον κι αν συνδέομαι, την ηλικία μου, την πολιτική της ασφάλισης μου, τα γούστα μου στις ταινίες, στη μουσική, στην τηλεόραση και στον αθλητισμό, τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό, τις αγοραστικές μου συνήθειες, την οικονομική μου κατάσταση και με μεγάλη πιθανότητα, να προβλέψει και το που θα πάω αμέσως μετά από εδώ.

Ήλπιζα ότι οι τρεις ημέρες μου στο συνέδριο θα με έφερναν πιο κοντά στην εξεύρεση του να καταλάβω το πώς αναλύεται η κυβερνητική και εταιρική παρακολούθηση, αλλά ένιωσα κάπως μπερδεμένος, όπως πάντα. Ήταν όντως απλά μια ερώτηση σχετικά με το “πώς νιώθω για το ποιος έχει και βλέπει αυτές τις πληροφορίες μου”; Είναι οι άνθρωποι που θα αποφασίσουν εάν θα είναι άνετοι με την κυβερνητική παρακολούθηση με τον ίδιο τρόπο που αποφάσισαν για το πώς αισθάνονται σχετικά με τον έλεγχο των όπλων ή την έκτρωση; Αυτό μου φάνηκε τόσο αντιεπιστημονικό και είχα μείνει ανικανοποίητος, ήμουν όμως και αποφασισμένος να φτάσω στα όρια της συζήτησης.
Τα πράγματα (παλιά) ήταν πιο απλά. Φωτογραφία από τον συγγραφέα

Την Κυριακή, τελευταία ημέρα του συνεδρίου, άφησα κατά λάθος το σακίδιο μου σε μια καρέκλα στο λόμπι και όταν επέστρεψα τρία λεπτά αργότερα, είχε εξαφανιστεί. Ο δυσαρεστημένος φύλακας του ξενοδοχείου δεν έδειξε καθόλου συμπάθεια για την απώλεια μου αυτή: “Γιατί αφήσατε την τσάντα σας χωρίς επίβλεψη;”, είπε.

Πέρασα 10 σκοτεινά λεπτά μέσα σε σκέψεις για το πόσο άσχημα θα μπορούσε να είναι, αν το πορτοφόλι και το τηλέφωνό μου βρεθούν στην κατοχή ενός λάθος ατόμου μέσα σε αυτό το συνέδριο. Ήμουν έτοιμος να αρχίσω να τρελαίνομαι στα σοβαρά όταν μια Γερμανίδα καλλιτέχνης η οποία είχε έρθει στη διάσκεψη για να κάνει μια έρευνα για ένα θεατρικό ντοκιμαντέρ, με χτύπησε ελαφρά στον ώμο και μου έδωσε το σακίδιο μου, το είχε μαζέψει όταν το είδε να έχει μείνει ξεχασμένο.

“Αυτό δεν είναι ένα καλό μέρος για να χάσεις κάτι”, μου είπε. “Θα μπορούσαν να υπάρχουν τύποι της NSA, εδώ”.

“Ναι”, είπα, ξεκινώντας τη συζήτηση που ήθελα να κάνω. “ή και hackers”. Είχα ήδη τυλιγμένη την πιστωτική μου κάρτα σε αλουμινόχαρτο, αφού ένας συνάδελφος μου, μου είπε ότι ήξερε κάποιον που είχαν μπει στον λογαριασμό του και τον είχαν στραγγίξει την Παρασκευή, αμέσως μετά που είχε συνδεθεί σε κάποιο δημόσιο WiFi. Δεν με ανησυχούσε και τόσο πολύ η κυβέρνηση. Υπέθεσα ότι ακόμη και με την επιθετική στάση της κυβέρνησης Ομπάμα προς τους δημοσιογράφους, η NSA είχε μεγαλύτερα ψάρια να ψαρέψει.

Στη συνέχεια όμως, κατά την διάρκεια του γεύματος, δεν ήμουν πλέον και τόσο σίγουρος για αυτό. Καθισμένος σε ένα μακρύ τραπέζι με μια σειρά από ομιλητές που συζητούσαν τα προβλήματα που είχαν με την IRS, άρχισα να ανατροφοδοτώ την παράνοια μου. Τι γίνεται αν έχω καταλήξει να βρίσκομαι σε κάποια λίστα, επειδή μόνο και μόνο ήμουν σε αυτό το συνέδριο;

“Στην IRS μπορούν πραγματικά να σου κάνουν την ζωή κόλαση, αν το αποφασίσουν”, είπε κάποιος.

Ο άνθρωπος δίπλα μου, ένας δημοσιογράφος, αναφέρθηκε στις ιστορίες κατά της διαφθοράς που ελπίζει να είναι σε θέση να συνεχίσει να κυνηγά, μέχρι να “εξαφανιστεί ή να τον χτυπήσει κανένα λεωφορείο”.

Στο βιβλίο του για τον Snowden, το “No Place to Hide”, ο Glenn Greenwald έχει γράψει, “Το πραγματικό μέτρο της ελευθερίας μιας κοινωνίας είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τους διαφωνούντες και τις άλλες περιθωριοποιημένες ομάδες, όχι το πώς συμπεριφέρεται στους νομιμόφρονες”.

Αυτό ήταν ωραίο και θεωρητικό, μέχρι που συνειδητοποίησα το πόσο εύκολα μπορεί να αφορά την δική μου πραγματικότητα. Άρχισα να νιώθω ανήσυχα. Αλλά πώς θα μπορούσε να είναι κάποιος, ένας διαφωνών; “Είμαι πατριώτης!” ήθελα να φωνάξω. Έχω προσφερθεί να δουλέψω εθελοντικά σε κάθε προεδρική εκλογή από τότε που ήμουν δεκαοκτώ χρονών. Αγαπώ το μπέιζμπολ και το καρπούζι και την Fourth of July. Το σύνταγμα με συγκινεί! Τίποτα δεν αναστατώνει την καρδιά μου όσο το άκουσμα μιας καλής διασκευής του “Grand Old Flag”! Σίγουρα η κυβέρνηση, αν να μας παρακολουθεί, θα μπορούσε να δει ότι ήμουν στο συνέδριο μόνο ως ένας ενδιαφερόμενος πολίτης, ένας δημοσιογράφος, σε ρεπορτάζ για χάρη του Χάρτη των Δικαιωμάτων μας, με δικαιοσύνη και ισορροπία.

Σωστά;

Δεν ήμουν πλέον αμφιταλαντευόμενος και σε μια προσπάθεια ανάκτησης της ισορροπίας μου, επέστρεψα στο ξενοδοχείο. Στο ασανσέρ, είχα μια συνομιλία με μια νεαρή γυναίκα που, σε ερώτηση μου για το συνέδριο, είπε μόνο ότι ήταν “συναρπαστικό”. Όταν ρώτησα για τον Snowden, είπε ότι δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική. Όταν την πίεσα λίγο, εξήγησε απρόθυμα την κατάσταση της θέση της, η οποία άνετα περιγράφετε με το “μια ερευνήτρια ασύρματων δικτύων”.

“Η κυβέρνηση πρέπει να έχει τη δυνατότητα [να κάνει ότι κάνει], επειδή οι πληροφορίες είναι πολύ σημαντικές στο της πεδίο μάχης”, είπε. Ο κίνδυνος είναι ότι, “δεν υπάρχουν σαφή όρια σχετικά με το ποιος έχει πρόσβαση στις πληροφορίες, από την στιγμή έχουν συγκεντρωθεί και μετά”.

Ο λόγος που είναι απογοητευμένη με τον Snowden ή τουλάχιστον με την επίδραση του στην κοινωνία, είπε, είναι επειδή, όταν το θέμα της ασφάλειας του κυβερνοχώρου πολιτικοποιείται, “δεν είναι χρήσιμο σε κανέναν, διότι φοβίζει τους ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν το γιατί είναι σχετικό και κάνει τους ανθρώπους και στις δύο πλευρές του ζητήματος να κλειδώνονται στις θέσεις τους”.

Προειδοποίησε ότι καθ' όσον οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα, δεν θα αρχίσουν να κάνουν και τίποτα γι' αυτό μέχρι να υπάρξουν “σοβαρές ζημιές”. Αναφέρθηκε επανειλημμένα στην “καθημερινή μάχη [που δίνει]” για να κρατήσει αυτά τα δίκτυα ασφαλή.

“Δεν νομίζω ότι αυτά τα παιδιά στην NSA είναι κακόβουλα”, είπε. “Αλλά ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει αρκετοί άνθρωποι το τι διακυβεύεται, από αυτά που γίνονται πάνω σε ανθρώπους ή από αυτά που κάνουν οι άνθρωποι”.

Ανέφερε πρόσφατα παραδείγματα των πληροφοριών που συγκεντρώνονται από την κυβέρνηση για λόγους εθνικής ασφάλειας και χρησιμοποιούνται και στην επιβολή του νόμου. “Οι μπάτσοι δεν πρέπει να γνωρίζουν ένα τέτοιο επίπεδο πληροφοριών”.

“Μόλις οι πληροφορίες συγκεντρωθούν”, είπε, “μπορούν να χρησιμοποιηθούν εις βάρος των πολιτών μας [από αδίστακτους αστυνομικούς] ή αν είμαστε κάτω από επίθεση, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από τους εχθρούς μας”.

“Η πρόθεση δεν έχει σημασία”, είπε. Είναι όλα σχετικά με την καθαρή δυνατότητα κατάχρησης, χάρη στα συστήματα που υπάρχουν.

Μιλούσα με έναν επιστήμονα. Και ξαφνικά, όλοι ήρθαν και έγιναν ξεκάθαρα -οι βελόνες που έψαχνα μέσα στα άχυρα του συνεδρίου και ούτε καν πλησίαζα στο να τις βρω όλο αυτό το διάστημα. Είχα προσπαθήσει να καταλάβω το ποιους εμπιστεύτηκα με τις πληροφορίες μου. Αλλά αυτό ήταν το λάθος ερώτημα.

Η πολιτική σχετικά με τη συζήτηση αυτή μπορεί να είναι για την εμπιστοσύνη, αλλά η επιστήμη δεν είναι σχετική με την εμπιστοσύνη. Μερικοί άνθρωποι εμπιστεύονται την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Μερικοί άνθρωποι εμπιστεύονται τις εταιρείες τεχνολογίας. Μερικοί άνθρωποι εμπιστεύονται ακόμα και τον ιρανικό Cyber Army. Μερικοί δεν εμπιστεύονται κανέναν. Η εμπιστοσύνη είναι άνευ σημασίας. Αυτό που η ερευνήτρια ασύρματων δικτύων μου έλεγε ήταν ότι, εφ' όσον οι πληροφορίες που συλλέγονται και αποθηκεύονται με έναν τέτοιο άναρχο τρόπο, όπως συλλέγονται και αποθηκεύονται σήμερα, με τόσο μικρή εποπτεία και με μια τέτοια ελάχιστη διαφάνεια, ακόμη και αν αυτές οι πληροφορίες είναι στα χέρια ανθρώπων που εμπιστευόμαστε απόλυτα, εξακολουθούν να είναι hackable από τους ανθρώπους που δεν εμπιστευόμαστε καθόλου.
Η όλη συζήτηση επικεντρώθηκε κατά το κλείσιμο του συνεδρίου, στο ίδιο το δίκτυο του συνεδρίου. Φωτογραφία: Jordan Keenan

Στην τελετή λήξης της εκδήλωσης, υπήρχε μια σύνοψη της ομιλίας του Edward Snowden, κανένα ιδεολογικό “σκέφτομαι σαν ένας χάκερ” συμπέρασμα για πάρουμε μαζί μας. Αντ' αυτού, οι άνθρωποι που είχαν σχεδιάσει το ισχυρό δίκτυο υπολογιστών του συνεδρίου, ανέβηκαν στο πάνελ για να εξηγήσουν το πώς το έκαναν, την συμφωνία τους με τον πάροχο του δικτύου, το πώς τοποθέτησαν τις οπτικές ίνες σε όλο το ξενοδοχείο και με το στήσιμο των μικροκυματικών κεραιών.

Ακόμα και στην κορυφή του livecast, είπε ένας μηχανικός του HOPE, όταν επευφημούσαν τον Snowden με ζητωκραυγές, το συνέδριο χρησιμοποιούσε μόνο τα 1,5 gigabytes από τα 10 gigabytes που ήταν διαθέσιμα. Ακουγόταν σχεδόν απογοητευμένος. Το δίκτυο είχε τεράστια ικανότητα, αλλά οι συμμετέχοντες δεν το είχαν χρησιμοποιήσει στο έπακρο. Και, σημείωσε με δυσπιστία, ακόμη και αν αυτό εδώ ήταν μια διάσκεψη για την ασφάλεια, μόνο περίπου το τριάντα τοις εκατό των συνέδρων επέλεξαν την ασφαλή, προστατευμένη με κωδικό πρόσβασης σύνδεση στο internet σε σχέση με το ανοιχτό και εύκολο στην πρόσβαση δίκτυο.

Σε κάποιο σημείο, για να τονίσει την αουτσάιντερ εφευρετικότητα που είχε επιτρέψει σε όλη την διεξαγωγή του συνεδρίου να κυλήσει χωρίς κανένα πρόβλημα, έδειξε την φωτογραφία ενός ανεμιστήρα. Ήταν ένα απλός ανεμιστήρας, από αυτούς που θα βρεις σε οποιοδήποτε κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών, αλλά αποδείχθηκε και πολύ πρακτικός όταν κατά την διάρκεια της ομιλίας του Snowden, τον έβαλαν να βοηθήσει στο να κρυώσουν οι υπερφορτωμένοι servers.

Έβγαλα το συμπέρασμα πως το να περιγράφεις την κατασκευή του δικτύου ήταν, ίσως, ένας πολύ καλός τρόπος για να κλείσει αυτό το συνέδριο, ούτως ή άλλως ήταν ένα hack που δεν είχε καμία σχέση με την πολιτική. Για την άνοδο της στάθμης τους, οι θάλασσες δεν γνωρίζουν τι τις πλημμυρίζει, οι ιοί δεν ξέρουν ποιος τους εξαπολύει και τα δίκτυα δεν νοιάζονται για το ποιος τα κατασκεύασε, ποιος τα δροσίζει ή ποιος τα παραβιάζει (hacks them).

Αναδημοσίευση με μετάφραση από: MOTHERBOARD, "What I Learned from Edward Snowden at the Hacker Conference", July 24, 2014 // 11:47 AM EST, Written by Lucy Teitler



Πηγή: http://www.logiosermis.net/2014/07/edward-snowden.html#ixzz38bG2wMNs
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »


Οι δέκα χώρες με μηδενική φορολογία εισοδήματος

Aπό το Κατάρ μέχρι τις Μπαχάμες, υπάρχουν δέκα φορολογικοί παράδεισοι. Πρόκειται για δέκα χώρες, όπου δεν φορολογείται το εισόδημα.

Οι πολίτες συνολικά επτά μουσουλμανικών βασιλείων και τριών πρώην βρετανικών αποικιών ζουν και εργάζονται στις χώρες τους χωρίς να φορολογείται το εισόδημά τους.

Σύμφωνα με το fortune greece αυτά είναι τα 10 κράτη με μηδενική φορολογία εισοδήματος:


1. Κατάρ
    


2. Βερμούδα
       


3. Μπρουνέι
               


4. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
       


5. Νησιά Κέιμαν
        


6. Κουβέιτ
       


7. Μπαχάμες 


8. Σαουδική Αραβία


9. Ομάν


10. Μπαχρέιν
     




iefimerida.gr

http://thecuriosityofcat.blogspot.gr/2014/07/oi-deka-xores-me-mideniki-forologia-eisodimatos.html
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »


Παγκόσμιος φόβος! Το Ιράν "μπαίνει" στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής...


Παγκόσμιος φόβος! Το Ιράν "μπαίνει" στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής...
"Λυσσασμένος σκύλος το Ισραήλ" είπε ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν!
- Για γενοκτονία τη Γάζα μίλησε ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ
- Η Τεχεράνη δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του Ισραήλ και βοηθά τους Παλαιστίνιους στην κατασκευήν πυραύλων
- Νοσοκομεία, σχολεία, παιδικές χαρές και προσφυγικούς καταυλισμούς στη Λωρίδα Γάζας στοχεύει το Ισραήλ
- Νετανιάχου: Ετοιμαστείτε για παρατεταμένη εκστρατεία
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και ο πόλεμος ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους γίνεται αιτία για θρησκευτικές κορώνες και κηρύγματα μίσους.
Αυτή φορά τη σκυτάλη παίρνει ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, που κάλεσε τους απανταχού ισλαμιστές να εξοπλίσουν τους Παλαιστίνιους κατά του «λυσσασμένου σκύλου» Ισραήλ.
Την ώρα που οι ισραηλινοί διαπράττουν το ένα μετά το άλλο τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Λωρίδα της Γάζας, βομβαρδίζοντας μετά το σχολείο του ΟΗΕ, μια παιδική χαρά και ένα νοσοκομείο χθες, η Τεχεράνη με κηρύγματα πολέμου ρίχνει λάδι στη φωτιά, καταδικάζοντας αθώους.
Σκοτώνοντας αμάχους στη Γάζα - Μετά το σχολείο, το νοσοκομείο και την παιδική χαρά, στόχος σπίτια σε προσφυγικό καταυλισμό.
Ο Χαμενεϊ χαρακτήρισε γενοκτονία τις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα. "Ένας λυσσασμένος σκύλος, ένας άγριος λύκος επιτίθεται κατά αθώων ανθρώπων, αθώων παιδιών που έχασαν τη ζωή τους. Αυτό που διαπράττουν οι ηγέτες του σιωνιστικού καθεστώτος είναι γενοκτονία, μία ιστορική καταστροφή", δήλωσε ο Αλί Χαμενεΐ με την ευκαιρία του τέλους του ραμαζανιού.
"Ο αμερικανός πρόεδρος εξέδωσε φάτουα για τον αφοπλισμό της παλαιστινιακής αντίστασης, ώστε να μην είναι σε θέση να απαντήσουν στα εγκλήματα αυτά. Εμείς λέμε το αντίθετο: ολόκληρος ο κόσμος, και ιδιαιτέρως ο ισλαμικός κόσμος, οφείλει να εξοπλίσει όσο μπορεί τον λαό των Παλαιστινίων", είπε.
Το Ιράν, το οποίο δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του Ισραήλ, υποστηρίζει τις ισλαμιστικές παλαιστινιακές οργανώσεις Χαμάς και Ισλαμικός Τζιχάντ, εναντίον των οποίων το Ισραήλ έχει ξεκινήσει από τις 8 Ιουλίου ευρεία στρατιωτική επιχείρηση, που έχει στοιχίσει τη ζωή περισσοτέρων των 1.100 Παλαιστινίων, στην μεγάλη πλειοψηφία τους αμάχων εκ των οποίων 200 παιδιά, αλλά και περισσότερων των 50 ισραηλινών στρατιωτών.
Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι η Τεχεράνη έχει χορηγήσει στους Παλαιστίνιους την τεχνολογία για την κατασκευή των πυραύλων που εκτοξεύονται κατά του ισραηλινού εδάφους.
Σύμφωνα με τον αγιατολάχ Χαμενεΐ, οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές χώρες επιδιώκουν την αποστρατιωτικοποίηση ώστε το Ισραήλ να μπορεί θα επιτίθεται "στην Παλαιστίνη και τη Γάζα...οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς αυτές να έχουν τη δυνατότητα να αμυνθούν".
"Ένας λαός περικυκλωμένος σε μία μικρή έκταση, με κλειστά σύνορα, χωρίς νερό και ηλεκτρικό ρεύμα, αυτός ο πληθυσμός αντιμετωπίζει έναν ένοπλο εχθρό , όπως είναι το σιωνιστικό καθεστώς...αυτός ο λαός αντιστέκεται χωρίς να υποκύπτει. Είναι ένα μάθημα για όλους μας", είπε.
newsit.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »


ΤΟ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΟ ΠΛΗΓΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Οι Μετατοπίσεις εννοιών, η Πολιτική Ορθότητα και o Μετάνθρωπος

Του Κων/νου Π. Ρωμανού, 
καθηγητού Φιλοσοφίας στο Παν/μιο του Αιγαίου


Πριν από χρόνια παρακολουθούσα μεγάλη διαδήλωση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας των Αθηνών, με συμμετοχή ξένων οργανώσεων και μεγάλα πανό που απαιτούσαν: «έξω η ξενοφοβία και ο ρατσισμός!» και αναρωτήθηκα με οργή: πώς προέκυψε αυτό;
 Γιατί οι δικοί μας νεολαίοι δυσφημούν την Ελλάδα ως ρατσιστική χώρα, τώρα μάλιστα που πολλοί ξένοι τουρίστες έχουν συρρεύσει να παρακολουθήσουν αγώνες αθλητικούς στην παραλιακή ακτή της Αθήνας και θα μεταφέρουν τις εντυπώσεις στην πατρίδα τους; 

Και από πότε διεπιστώθη ότι οι Έλληνες είναι «ρατσιστές», παρά το ότι οι πόλεις και τα σχολεία της φιλοξενούν τεράστιο αριθμό αλλοδαπών, οι οποίοι ενθαρρύνονται να εισέλθουν μαζικά, χωρίς χαρτιά, μέσα από αφύλακτα σύνορα; Και πώς οι αρχές επιτρέπουν διαδηλώσεις τόσο βλαπτικές για την Ελλάδα στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό;

 Διότι ναι μεν είχα ήδη τότε κάποιες φορές αναρωτηθεί, πώς συνέβη μέσα σε λίγα χρόνια να έχει γεμίσει ο τόπος ξένους πληθυσμούς και γιατί άραγε συμβαίνει αυτό και που οδηγεί, ούτε είχα ονειρευθεί, όμως, ότι οι απορίες μου αυτές πιθανότατα ήσαν αποκυήματα μιας... ρατσιστικής προσωπικότητας. Ούτε ότι οι ανησυχίες και, έστω, οι φόβοι μου για την ξαφνική επέλαση παράνομων ξένων σήμαιναν ότι διακατέχομαι από φοβία, που είναι παθολογική κατάσταση.

Αισθάνθηκα έντονο το αίσθημα της αδικίας από τη δυσφήμηση εναντίον μου και εναντίον του Ελληνισμού γενικότερα, και αυτό παρά το ότι μου ήταν γνωστό, ότι ετικέτες του τύπου «ρατσισμός» και παρόμοια, χρησιμοποιούνται κατά κόρον στην Αμερική και στην Ευρώπη και ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου να μεταφερθούν από τα εντόπια παπαγαλάκια στην Ελλάδα.

Θα είχαν άραγε μέλλον στην Ελλάδα ή θα ναυαγούσαν πάνω στα βράχια της ελληνικής οξυδέρκειας; Δυστυχώς, το μέλλον επρόκειτο να δείξει ότι οι διαδηλωτές μας δεν ήσαν μόνοι, με τις ξενόφερτες σκέψεις τους, αλλά μέρος ευρύτερου επιτελικού σχεδίου, με πρώτο το επίσημο κράτος να υπηρετεί πιστά την εφαρμογή του στην Ελλάδα!

Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη, ότι δέκα χρόνια μετά, ετοιμάστηκε και εδώ πλέον, «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» προς ψήφιση στη Βουλή, νομοσχέδιο που ποινικοποιεί -όπως επεσήμανε ο Chomsky για την περίπτωση της Γαλλίας- ένα ευρύ φάσμα του δημόσιου διαλόγου. Ένα νομοσχέδιο, που και για άλλους παρατηρητές, αποτελεί προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να καταστείλει βίαια την σκέψη και την αντίδραση των πολιτών και να επιφέρει έτσι τη βίαιη μεταβολή της κοινωνίας. Ένα νομοσχέδιο παντελώς ασύμβατο με τις αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Είναι ώριμες, άραγε, οι συνθήκες στην Ελλάδα για την επιβολή «αντιρατσιστικού» νόμου; Αν ληφθεί υπόψη ο συνολικός όγκος της προπαγάνδας από την εποχή του Σημίτη μέχρι σήμερα, δηλαδή η έκθεση του κοινού στα συνθήματα και στρεβλά νοήματα που έρχεται να κωδικοποιήσει ο αντιρατσιστικός νόμος, θα φανεί ότι η Ελλάδα δεν φοβάται τη σύγκριση με τις λοιπές χώρες του δυτικού κόσμου, μάλιστα ξεπερνάει τις περισσότερες, με μόνη ίσως εξαίρεση τις ΗΠΑ, όπου η προπαγάνδα έδρασε σωρευτικά σε πολύ μεγαλύτερο βάθος χρόνου.

Από τα πανεπιστήμια ως τα νηπιαγωγεία, από τα πανεπιστημιακά συγγράμματα ως τα σχολικά εγχειρίδια, από τα ΜΜΕ ως τους τοίχους των Εξαρχείων και τα... ντουβάρια, από την Κρήτη ως το Διδυμότειχο, το ελληνικό Κοινό, εκόν άκον, εξοικειώθηκε με την πρωτόγνωρη περί ρατσισμού ιδεολογία της Νέας Εποχής.


[Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.221, Ιούνιος 2014]



Το διαβάσαμε από το: ΤΟ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΟ ΠΛΗΓΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/07/blog-post_970.html#ixzz38bF9B1g6
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »


Εργαστήριο εσωτερικής καλλιέργειας κάνναβης είχε στήσει η κόρη του Καψή του MEGA που αφέθηκε και ελεύθερη!

Εργαστήριο εσωτερικής καλλιέργειας κάνναβης είχε στήσει η κόρη του Καψή!

Σε εργαστήριο εσωτερικής καλλιέργειας κάνναβης είχαν μετατρέψει το σπίτι που έμεναν στην Αθήνα η κόρη του Μανώλη Καψή, Αλεξάνδρα Καψή (22 χρονών) κι ο 21χρονος φίλος και συγκάτοικός της.

Όπως διαβάζουμε σε αναλυτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Espresso, οι αστυνομικοί που ερεύνησαν το σπίτι στην Αθήνα, μετά τη σύλληψη της Αλεξάνδρας Καψή στη Μυτιλήνη, βρήκαν και κατέσχεσαν τρεις πλαστικές συσκευασίες με ακατέργαστη κάνναβη μικτού βάρους η μία 53,8 γραμμαρίων, η δεύτερη 9,9 γραμμαρίων και η τρίτη 3,3 γραμμαρίων, ένας σπαστήρας τρίφτης με υπολλείματα κάνναβης, μια γυάλινη και μεταλλική πίπα καπνίσματος κάνναβης και μια ζυγαριά ασφαλείας. 
Το εργαστήριο στο οποίο το ζευγάρι καλλιεργούσε κάνναβη αποτελούνταν από τρεις λάμπες πρόωρης ωρίμανσης και τρεις μηχανισμούς εξαερισμού υδροπονικής καλλιέργειας. 
Βρέθηκαν ακόμα ένα ψηφιακό θερμόμετρο χώρου, ένα μπουκάλι υγρό λίπασμα πρόωρης ωρίμανσης και ένα μεταλλικό κουτί που περιείχε έξι δεσμίδες από ταινίες ειδικού φόρου κατανάλωσης καπνού. 
Η 22χρονη Αλεξάνδρα Καψή συνελήφθη το πρωί της Τετάρτης από άνδρες του Γραφείου Ασφαλείας της Λιμενικής Αρχής Μυτιλήνης και την Παρασκευή το μεσημέρι οδηγήθηκε στον εισαγγελέα. 
Σύμφωνα με τις λιμενικές Αρχές, η 22χρονη έφθασε στο λιμάνι με το πλοίο της γραμμής από τον Πειραιά, προκειμένου, όπως ισχυρίστηκε, να επισκεφθεί το Art Beach Festival, επειδή σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών. Όταν όμως το πλοίο έδεσε στο λιμάνι της Μυτιλήνης, κατά την αποβίβαση της ο εκπαιδευμένος σκύλος του Λιμενικού μύρισε την κάνναβη που είχε πάνω της. 
tribune.gr


http://lithosfotos.blogspot.gr/2014/07/mega_26.html
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »


Βομβάρδισαν τον μοναδικό ηλεκτρικό σταθμό στην Γάζα


Βομβάρδισαν τον μοναδικό ηλεκτρικό σταθμό στην Γάζα
Σταμάτησε να λειτουργεί ο μοναδικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Λωρίδας της Γάζας, ύστερα από τον βομβαρδισμό του από τον ισραηλινό στρατό τη νύκτα.
«Ο μοναδικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Γάζας σταμάτησε να λειτουργεί έπειτα από ισραηλινό βομβαρδισμό της περασμένης νύκτας, ο οποίος έπληξε τον ατμολέβητα και στη συνέχεια τις δεξαμενές καυσίμων, οι οποίες ανεφλέγησαν», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Φάτι αλ-Σέιχ Χαλίλ, υποδιευθυντής της υπηρεσίας Ενέργειας του παλαιστινιακού θύλακα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »


Νταχάου για τα αδέσποτα με…χορηγό τον Καμίνη

adespota-3

Νεκρά σκυλιά στον περιβάλλοντα χώρο, άλλα βαριά τραυματισμένα, ζώα παρατημένα που μαρτυρούν ότι δεν έχουν δεχθεί το τελευταίο διάστημα τη στοιχειώδη φροντίδα και περιποίηση που τους αρμόζει. Εικόνες από το καταφύγιο αδέσποτων ζώων του δήμου Αθηναίων στα Μέγαρα που προκαλούν θλίψη και οργή.

Το καταφύγιο δημιουργήθηκε 
το 2012 και αποτελεί δωρεά της Ελληνοαμερικανίδας Ελεν Ανδρέου Γουίν στο δήμο Αθηναίων. Η κυρία Γουίν έκανε τη δωρεά το Δεκέμβριο του 2012. Επί έξι μήνες το καταφύγιο λειτουργούσε με την οικονομική της στήριξη και την εθελοντική προσφορά της δωρήτριας και άλλων φιλόζωων πολιτών.  Στη συνέχεια δημιουργήθηκε η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση ΕΚΑΤΗ η οποία και υπέγραψε με το δήμο τον Ιούνιο του 2013 σύμβαση για τη διαχείριση του καταφυγίου. Μεταξύ άλλων η σύμβαση προέβλεπε την απασχόληση τριών ατόμων, ενός κτηνιάτρου, τον έλεγχο του περιβάλλοντος όπου ζουν τα ζώα, τη φροντίδα τους και την καθαριότητά τους αλλά και την προμήθεια στο προσωπικό ειδικών ρούχων και μέσων προστασίας. Τίποτα από αυτά δεν έγινε όπως αναφέρει το πόρισμα της διαπαραταξιακής επιτροπής του δήμου Αθηναίων με επικεφαλής την δημοτική σύμβουλο του Γιώργου Καμίνη, Ελένης Πορτάλιου. Η ΕΚΑΤΗ αποδείχτηκε ανύπαρκτη, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες αφού τα σκυλιά ζουν σε κατάσταση ζούγκλας. Χωρίς όμως αυτό να ευαισθητοποιήσει το δήμο, όπως προκύπτει από το προαναφερθέν πόρισμα. 
Επίσης, στο πόρισμα σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι η  ΕΚΑΤΗ δεν τηρεί συστηματικά τις συμβατικές της υποχρεώσεις με αποτέλεσμα την απουσία κατάλληλου προσωπικού και κτηνιάτρου, ο χώρος να παραμένει αφύλακτος, να γίνονται διαρρήξεις, να υπάρχει πρόβλημα με το πόσιμο νερό, η σίτιση των ζώων να είναι ελλιπής, όπως και η φροντίδα τους και να  μην γίνεται σωστά ο εμβολιασμός τους και η αποπαρασίτωσή τους. Και οι επιπτώσεις της ανεπάρκειας της ΕΚΑΤΗΣ δεν σταματούν εδώ. Πέντε ζώα πέθαναν, ενώ η εικόνα του χώρου όπου ζουν σήμερα τα ζώα να είναι τραγική: Ακαθαρσίες, λήμματα παντού και ζώα που ζουν σε κλουβιά εντελώς ακατάλληλα για αυτά. 
«Η ευθύνη για τον έλεγχο της ΕΚΑΤΗΣ ανήκει στις αρμόδιες υπηρεσίες του δήμου, ιδιαίτερα στην Πανίδα οι οποίες δεν προχωρούν σε έλεγχο και δεν απαιτούν την τήρηση των συμβατικών της υποχρεώσεων», σημειώνεται σε κάποιο σημείο του πορίσματος. 
olympia.gr


http://lithosfotos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_713.html
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

---------

,,,